سقای آب و ادب

رمان نویسی از واقعه عاشورا چندان رایج و متداول نیست، زیرا عنصر تخیل در رمان می تواند آسیب جدی و فراوانی به ماهیت واقعی ماجرای عاشورا وارد کند و بر تحریفات آن بیفزاید، اما رمان های تحقیقی و پژوهشی همچون «کشتی پهلوگرفته» و «آفتاب در حجاب» به قلم سیدمهدی شجاعی از اعتبار خاصی برخوردارند و نوشته ها حداکثر تطابق را با روایات تاریخی دارند. در این میان، کتاب وزین «سقای آب و ادب»، نوشته همین نویسنده که درباره حضرت ابوالفضل العباس علیه السلام تنظیم شده است، دارای پاورقی های متعدد و بسیاری است که منابع نوشته را معرفی می کند، ولی نویسنده اذعان دارد که از تحلیل و تأویل و استحسان نیز در این نوشته استفاده کرده است. این تأویل ها البته به جای خود دارای منابعی است که نویسنده خود را درگیر اثبات آن نکرده است.
این کتاب که در 10 فصل تنظیم شده است، در هر فصل «عباس» را از زبان و دیدگاه خاصی می نگرد: عباسِ علی؛ عباسِ امّ البنین؛ عباسِ عباس؛... تا در فصل نهم و دهم به عباسِ فرشتگان و عباسِ فاطمه می رسد.
متن زیر یکی از زیباترین تأویل های نویسنده در بخشی از فصل نهم، با عنوان «عباسِ فرشتگان» است:
و اما...
ما که فرشتگان هفت آسمانیم باید به واقعیتی سترگ و محیرالعقول و غیرمنتظره اعتراف کنیم و آن این که تا قبل از لحظات پایانی واقعه عاشورا بر این باور یا گمان بودیم که در باب حضرت ابوفاضل، به معرفتی تمام و کمال رسیده ایم و جایگاه و منزلتش را در فضای عالم امکان دریافته ایم.
شاید رفعت مکانی و نگاه از بالا باعث پدید آمدن این توهم شد که بر حضرت عباس نیز مثل دیگر ذخایر بزرگ و کوچک زمین توانسته ایم احاطه پیدا کنیم و ابعاد وجودی آن انسان بی نظیر را ببینیم و ...

[ مشاهده متن کامل سقای آب و ادب در روزنامه شهروند ]