
آی اسپورت-مهدی طارمی در فوتبال، فقط شبیه خودش است. مجموعه ای حیرت انگیز از سیاه و سفید. ترکیبی از خرابکاری های خانمان برانداز و نبوغ بی نظیر. محصول منحصربه فرد فوتبال ایران، در بازی فراموش نشدنی با ازبکستان دوباره خوب بازی نکرد و دوباره گل زد. در نیمه اول مسابقه، در بازی او چیزی به جز لو دادن توپ دیده نمی شد. طارمی انگار متوقف شده بود و عجله ای برای قراردادن امضایش روی نتیجه مسابقه نداشت. لحظه های دلخواه او از راه رسیدند. مهدی باز هم پنالتی گرفت و درست مثل دو مسابقه قبلی، با پیراهن تیم کی روش گلزنی کرد. چیزی شبیه بازیگری که در سراسر دقایق یک فیلم سکوت می کند تا با دیالوگ سکانس پایانی، سرنوشت را عوض کند و جایزه همه جشنواره ها را به دست بیاورد. مهدی طارمی در فوتبال، فقط شبیه خودش است. گاهی اتمی تر از نیروگاه بوشهر. گاهی کسل کننده تر از فیلم های هنروتجربه!
این قدم های بلند طارمی هستند که توپ سردار آزمون را زیر پای او قرار می دهند. همان قدم هایی که او را از پادگان نیروی دریایی بوشهر، به لباس سربازی تیم ملی رسانده اند. او مدافع تیم ملی ازبکستان را دریبل می زند و نفرت را هم. نفرتی که همیشه در اطراف اش وجود داشته. نفرت آدم های که نمی توانند طارمی باشند. مهدی، حق ندارد این موقعیت را از دست بدهد و نمی دهد. هنوز توپ به تور نچسبیده که او آماده است تا گل اش را جشن بگیرد و مردم آماده اند تا با اطمینان از صعود، به جریان جشن در خیابان ها بپیوندند. این باشکوه ترین پایان ممکن برای سال سخت طارمی است. سال پرفرازونشیب کوچ ناگهانی به ترکیه و بازگشت ناگهانی تر به تهران. سال تکرار آقای گلی با کابوس پنالتی ها. سال درخشیدن در پیراهن شماره 17 ...
[ مشاهده متن کامل برای مهدی طارمی؛ وقتی نفرت دریبل خورد در آی اسپورت ]
اخبار پیشنهادی:
برچسب:
نویسنده: پندار صفری